Kan Tutar

“İlk aşkım olduğunu biliyormuydun.” dedi bana. “Biliyordum” dedim. “Ve hayatım boyunca herşeyi seninle kıyasladığımı?” diye devam etti. Durmasını söyledim ona, söylediklerinin içimi kanattığını… Ama o durmadı:

Hayatım hep seni düşünmekle geçti mesela. Her şeyde biraz sen vardın. Her mutsuzluğumda seni düşünerek mutlu oldum. Çünkü ben kin gütmeyen biriyim. Kader deyip geçiyorum hep… Ama kimseyi senin yerine koyamadım. Sense bunu hiç bilemedin.

Dayanamadım: “Sen hiç bir şey söylemedin ki! Bunları nereden bilebilirdim? Kapalı bir kapıydın hep benim için!” diye isyan ettim.

“Kilidi açmaya çalışmadın çünkü. Anahtar elindeydi aslında. Sevsen yeterliydi. Ben gözlerine bakardım hep. Sense başka gözlere…” diye noktaladı sözlerini. Bir sessizlik oldu ardından.

O an bir film şeridi gibi geçti yıllar gözümün önünden. Çok gerilere gittim. Ağladığım zamanlara… Kalbimin katılaşmadığı, bir çocuk gibi her inleyen tınıya kendimi kaptırıp, sarsıldığım zamanlara… Sonra o tınılardan biri çıktı geldi kulaklarıma:

Leblerimle emrine amadedir canım benim.
Alda bir buseyle öldür, haydi cananım benim.

Lal olur birden dilim, bilmem neden görsem seni?
Görmesem kalmaz kararım, dinmez efganım benim.
Hasta gönlüm çok zamandır iftirakından harab.
Olmadım bir lahza rahat, geçti devranım benim.

Mübtelayım bir ümitsiz gizli derdin zehrine,
Bu sebepten her geçen gün düştü dermanım benim.

Yok teselliden nasibim, vermeyin zahmet bana.
Etmeyin bunca eziyet az mı hicranım benim?
Kan tutar, sen her bakışta kasdedersen canıma.
Yaremi sar, merhem ol da akmasın kanım benim.

Baktım susmuştu o da, hatırlamıştı herşeyi. Ağlıyordu dinlerken… “Tek kapalı kapı ben değilmişim demek ki.” dedi.

İkimiz de sustuk tekrar. Uzaklara bakakaldık. Olmayan geleceğimize, yaşanmamış geçmişimize doğru…