Elveda 2009

Hayatımın en zor zamanlarını yaşadığım ve sanırım hep nefretle anacağım yıl nihayet bitiyor ve ben ona elveda diyorum. Oysa 2008 biterken ne umutlar vadediyordu bana… “Elveda” kelimesini ve anlamını bu kadar seveceğim hiç aklıma gelmemişti. Yılbaşından, kutlama ve jargonlarından, yaklaşan doğum günü ve ömrümden bir yıl daha geçmesinin habercisi olarak pek hoşlandığım söylenemez. Ancak bu defa adeta hasretle bekliyorum bu yılın bitmesini. 2009′a dair söylenecek tek bir şey varsa o da beni “büyüten” bir yıl olduğudur.

Son birkaç yıl, 30′una geri sayan herkes gibi benim de hayatımın dönüm noktaları ile doluydu. 2009′da şüphesiz öyle oldu. Bu defa tek farkla: oldukça yıkıcıydılar. 2009′u sadece tek kelimeyle ifade edebilirsem: “kaos” diyebilirim. Başladığı ilk günden itibaren art arda gelen her yeni musibet veya üzücü etkenle karşılaştığımda: “Eğer bu da beni öldürmedi veya aklımı almadıysa benden, herhalde başka bir şey hiç öldürmez.” diyordum. Zira her defasında daha büyük bir sancı beni bekliyordu.

Çoğu daha önceden karşılaştığım şeyler olsa da sanırım hepsi “en”lerle ifade edilecek kadar büyüktü ki bu derece izler bıraktı bende. Dolayısıyla 2009′un bende yarattığı en büyük etki farkındalık oldu. Uzun yıllardır kendimi olgun zannedip, farkında olmadan bir çok kavram ve süreci bildiğimi, yaşadığımı düşünmüştüm oysa… Ama her zaman olduğu gibi yine yaşayarak öğrendim. Pahalıya mal olsa da kalıcı ve etkili dersler aldım hayattan.

Hayatımda gördüğüm ilk ve “en”lerin bu kadar yoğun olması, beni zaman zaman aşırı karamsarlığa sürüklese de beni birkaç yaş birden büyüttüğünü inkar edemem. Beni en çok seven ve karşılıksız değer veren belki de tek insan hayata gözlerini yumdu. Hayatım boyunca yüzünü hayal ettiğim insan ile tanıştım. Gördüğüm ihanet ve kansızlıkların ardından büyük ve zorlu bir yolculuğa çıktım. Yıllar boyu tozpembe bir şekilde yaşayıp görmezden gelerek üst üste yaptığım bir çok hatanın daha büyüklerini tekrarladıktan sonra ağır bedeller ödedim, hala da ödüyorum.

Tabii ki iyi şeyler de oldu. Herşeyden önce tamamen sentetik bir hayat ve ilişkiler yaşadığımı (bu hatada tabii ki en büyük pay benim) farkettim. Tüm yapaylıklara, yalan ve naylon ilişkilere, kalleşlik ve ihanetle örgülü dostluklara, en önemlisi de bu suni hayata bir son verip, gerçek hayata adım attım. Bu sancılı ve ağır temizlik döneminden sonra puslu hava geçince yanımda az ama öz birkaç insan kaldı. Tam anlamıyla kabuk değiştirdiğim ve yeni bir hayata başladığım bu yılda kırk yıl düşünsem aklıma gelmeyecek anları ve anıları paylaştığım bu insanlara bu vesileyle buradan sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Arkadaşlığın, dostluğun, ortaklığın, ihanetin, yüzsüzlüğün, kibrin, yalanın, gerçeğin, aşkın, ailenin, sevginin, işin, üretmenin, imkansızlığın, imkanların, fırsatların, ölümün, doğumun, yaşamanın, zevkin, hüznün, affetmenin, affedilmenin, fedakarlığın, mutluluğun, şansın ve daha birçok şeyin gerçek anlamını hakkıyla yaşadığım ve öğrendiğim bu yılın hayatımın en kötü yılı olmasını diliyor, 2010′un hepimize sağlık ve huzur getirmesini temenni ediyorum.