İbrahim
Yazar: Fatih Taşkıran | Kategori: Dinlediklerim 28 Nisan 2010 | 4 Yorum
Ne zaman ve nerede duyduğumu hatırlamıyorum ama esrarengiz bir biçimde iki gündür yeniden ağzıma dolanan bir cümle var: “İbrahim, içimdeki putları devir!” Önce mırıldanarak söylediğim bu cümle sürekli tekrarladığım bir şey haline gelince işler iyice çığrığından çıktı.
Şöyle bir araştırma yaptığımda cümlenin Asaf Hâlet Çelebi‘nin bir şiirine ait olduğunu öğrendim. Hatta Aykut Kuşkaya‘nın da eklemeler yaparak bu şiiri bestelemiş olduğunu görmek beni çok şaşırttı. Son günlerime derin anlam katan bu mısraları sizinle paylaşmasam olmazdı.
İbrahim,
İçimdeki putları devir;
Elindeki baltayla.
Kırılan putların yerine,
Yenilerini koyan kim?Güneş buzdan evimi yıktı.
Koca buzlar düştü.
Putların boyunları kırıldı.
İbrahim,
Güneşi evime sokan kim?Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri,
Buhtunnasır put yaptı.
Ben ki zamansız bahçeleri kucakladım,
Güzeller bende kaldı.
İbrahim,
Gönlümü put sanıp da kıran kim?
Bestelenmiş hali: İbrahim – Aykut Kuşkaya
4 Responses to “ “İbrahim”
Leave a Reply
Additional comments powered by BackType
Kimdir?
Paylaşım için çok teşekkürler daha önce duymamıştım çok anlamlıymış. Tekrar teşekkürler
Şiir icin çok teşekkürler. Yazılarınızı ilgiyle takip ediyorum.
Fatih, yıllar önce okumuştum Asaf ustayı ve hakkında bir şeyler yazayım derken doğru dürüst kaynak bulamamış yazılı kaynaklara kitaplara dönüp 2004 yılında şu yazıyı yazmıştım. http://www.mihrace.net/asafhaletcelebi/
Benim için Asaf, olmadık zamanda olmadık şeyleri haykıran bir adamdır. Sözlerini anlamak için bir süre Zen ekolunu, bir süre Bodhi Dharma’yı bir süre tasavvufu kovalamak gerekir. Boş değil, her kelimesi dolu adamdır. Ama dediğim gibi çoğu zaman, arayan kaybolur, yerine Arama kalır. Arama ise tüm aklın Bilen sıfatını gizleyen tek örtüdür.
Ne zaman ki Arama – Bilme ikiliği biter, o zaman “Kim?” sorusunun bizzat kendisi Zat’a dönüşür. Put kırmak bir yana o gönle put koymak kimin haddine? denir.
Putların en büyüğünü “Ben”i kıracak kişi nerede?
İşte ne zaman şiirlerini okusam, hırsız şiirini en çok beğendiğimi hatırlarım.
HIRSIZ
pencereden giren mehtap
bu evde hırsız var
mehtapta
pencerede oturmus
beni görüyorum
kapıyı çalsam
içerden ben çıkacağım
içerden çıkacak beni
ne kadar görmek istiyorum
penceredeki beni uyandırmalıyım
içerde hırsız var
içerdeki hırsızın
ben olacağımdan korkuyorum.
—–
Son olarak şiirlerini şu an bizim yazdığımız gibi yazmıyor Asaf Halet aralarına çok acayip gelebilecek boşluklar koyarak uzatıp kısaltıyor ve ancak o şekilde basılmalarını istiyor. Enteresan değil mi? Şema şiiri tamamlıyor.
Kesinilike doğru Süleyman hocam. Sağol güzel ve derinlikli yorumun için ;)